AHMET’IM İŞTE
Ahmet’im işte,
Beş harften oluşan.
Kimin için ne ifade eder,
Kime ne anlatır bilmem.
Ben Ahmet’im işte…
Torunum,
Dedelerimle, ninelerime.
Evladım,
üzerine titrenen
Annem için, babam için;
Ben Ahmet’im işte…
Evladım ben üzerine titrenen
Senin terbiyeni az verdim.
Diye bağıran
Bağırırken bile sevgisini esirgemeyen
Annem için;
Ben Ahmet’im işte…
Evladım ben,
Kendi çocuklarım gibi üzerine titrenen;
öksürdükçe,
Geber! Tövbe tövbe…
İçime şu zıkkımı derken bile,
Sevgisini hissettiğim babamın.
Ben Ahmet’im işte…
Kardeşim…
İki abla bir ağabeye,
Ağabeyim…
İki kız iki erkek kardeşime…
Ben Ahmet’im işte…
Sevgiliydim,
Sözlü oldum,
Nişanlıydım, koca oldum.
Ailemin reisiyim ben.
Ben Ahmet’im işte…
2
Babayım
Küçükken büyüttüklerime,
Onlara baktıkça, onları sevdikçe…
Annem ve babamı daha iyi anladıklarıma,
Babayım
Uğurlarına canımı vereceklerime,
Ben Ahmet’im işte…
Talebeyim
Hocalarıma
Hepsinden bir şeyler kaptığım,
Hayata, bilime, insanlığa dair…
Ahmet’im işte…
Ahmet’im işte…
Beş harfden oluşan…
Hocaydım; öğrencilerime.
Beş harften fazlasını ifade etmişimdir,
Dilerim onlar için.
Ben Ahmet’im işte…
Arkadaşım,
Askerden, okuldan, mahalleden…
öleni de var, kalanı da,
Ha biraz önce, ha biraz sonra…
Malüm değil mi hepimize, gidilecek yön…
Ben Ahmet’im işte…
Ahmet’im işte
Seven, sevilen, konuşan, dinleyen…
Anlaşılan, anlatan, inanan, yaşayan…
Yiyen, içen, acıkan, doyan…
Ahmet’im işte
Doğumu belli, öleceği bilinen.
İnsanım ben.
Ahmet’im işte…
Beş harften oluşan.
06. 07. 2013
